Voor alle takken van de ruitersport is de kwaliteit van de bodem van groot belang. Om zowel het plezier van de ruiter als de gezondheid van het paard te kunnen garanderen mag deze niet te nat en niet te droog zijn. Wie in ons klimaat afhankelijk is van een buitenbak kent dan ook de beperkingen. Bij aanhoudende regen is de bak vaak zo nat dat een paard er maar met moeite doorheen kan ploegen en de ruiter gehinderd wordt door het opwaaiende stof. Vaak wordt dan geprobeerd om met behulp van greppels en sproeiers de vochtigheid enigszins te regelen. Deze maatregelen blijken meestal niet afdoende en zijn ook erg arbeidsintensief.

Om dit probleem tegemoet te treden ben ik een aantal jaren geleden begonnen met het aanleggen van een manegebodem waarvan de waterhuishouding volledig beheersbaar is. Op eenvoudige wijze is de vochtigheid van deze bodem te regelen dat ze precies voldoet aan de wensen van de ruiter. Stelt u zich eens voor dat u op het strand rijdt. U kunt er dan voor kiezen om dicht langs de duinenrij te rijden door het losse zand, of juist langs de vloedlijn waar het water van de zee heeft gezorgd voor een ondergrond waarover u veel lichter rijdt. Zo exact kan ook de conditie van deze bodem worden geregeld. Zodoende hoeft u nooit meer in een te zware bak te rijden, u bent verlost van het stof en de kans op blessures voor uw paard neemt drastisch af.